Την Κυριακή 04/07 μην χάσετε μαζί με τον ΠΟΛΙΤΗ το βιβλίο «Ταξιδεύοντας – Ισπανία»

Share

Το βιβλίο «Ταξιδεύοντας – Ισπανία» αποτελεί ένα ταξιδιωτικό διήγημα του Νίκου Καζαντζάκη της σειράς Ταξιδεύοντας. Το «Ταξιδεύοντας: Ισπανία» αποτελείται από τις ταξιδιωτικές περιγραφές του συγγραφέα στις επισκέψεις του στην Ισπανία: 1926, 1932-1933, 1936· τρεις διαφορετικές εποχές στις οποίες παρουσιάζεται η ισπανική χώρα σε ειρηνική και εμφύλια περίοδο με απίστευτες περιγραφικές εικόνες σε επίπεδο πραγματικό, ιδεολογικό και μυθοπλαστικό, αποκαλύπτοντας ένα άλλο πρόσωπο της Ισπανίας από τα μάτια ενός Έλληνα συγγραφέα. Ισπανία: η χώρα του καυτού ήλιου, των πορφυρών ρόδων, της Κάρμεν και του Δον Κιχώτη… Ή μήπως η χώρα του Σάντσο, της θρησκευτικής και πολιτικής παραφροσύνης, της βάρβαρης ταυρομαχίας και του αδελφοκτόνου μίσους; Ο εμφύλιος σπαραγμός της είναι υπόθεση ιδιωτική ή πανανθρώπινη; Το πολύπλευρο, πολύπαθο πρόσωπο της αγαπημένης χώρας επιχειρεί να αποτυπώσει με αντικειμενικότητα αλλά και με αίσθημα ο Νίκος Καζαντζάκης, ανταποκριτής τότε αθηναϊκών εφημερίδων, αλλά κυρίως και πάντοτε ένας αγιάτρευτος ταξιδευτής. Τα ταξίδια αποτελούν για τον Κρητικό συγγραφέα σημαντικό εφαλτήριο για τη μετέπειτα λογοτεχνική του διαδρομή. Ο ίδιος ο συγγραφέας σημειώνει στον πρόλογο του έργου: «Το ταξίδι κι η εξομολόγηση στάθηκαν οι δυο μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου. Να γυρίζεις τη γης, να βλέπεις –να βλέπεις και να μη χορταίνεις– καινούρια χώματα και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες, και να τα βλέπεις όλα σα για πρώτη φορά, να τα βλέπεις όλα σα για τελευταία φορά…».

«Έκαμα μερικά ταξίδια, πνεματικές πειρατείες, ξεσπάσματα της καρδιάς που πονούσε, απληστία του ματιού που λαχτάριζε και βιάζουνταν, προτού να σβήσει, να δει όσο μπορεί περισσότερο νερό και χώμα. Θα πασκίσω, συντρίβοντας τη στερεή κρούστα του λογικού που κατασκεπάζει την ψυχή μου, να θυμηθώ. Κάθε ταξίδι μου σημάδευε, πότε αίτια, πότε αποτέλεσμα, μιαν εσωτερική μου, γιομάτη πλάνταγμα και μεσολογγίτικη έξοδο, κρίση. Και λέω, αν μπορέσω να τη στερεώσω με λόγια, θα βοηθήσω κι άλλες ψυχές που κίνησαν κατά τον ίδιο δρόμο, με αδερφικό μαζί μου ρυθμό, να συντομέψουν την αγωνία τους. Η εξομολόγηση τούτη μακάρι να έχει την αξία μιας καλής πράξης τίποτα μεγαλύτερο δεν πεθυμάει. Γιατί δεν κάνω τέχνη, αφήνω την καρδιά μου να φωνάζει.»

Από τον πρόλογο του συγγραφέα


Share